Het Calandmonument is gewijd aan de waterbouwkundige Pieter Caland (1826 - 1902), bedenker van de Nieuwe Waterweg. Door de aanleg van deze waterstraat kon aan het einde van de negentiende eeuw de Rotterdamse haven sterk groeien. Het architectonisch ontwerp voor het monument is gemaakt door de bouwmeester van Rotterdam Henri Evers, die op zijn beurt de Delftse professor A.W.M. Odé inschakelde voor het beeldhouwwerk. In 1907 was het monument klaar en kreeg het een centrale plek aan de Coolsingel, tot het in 1939 het om verkeerstechnische redenen naar de meer afgelegen Veerkade werd verplaatst. De basis van het stenen monument dient als overloopbassin voor een aantal waterbekkens. Boven drie bekkens hangen bronzen leeuwenkoppen die de bekkens volspuwen. Aan de voorzijde wordt een boegvormig waterbekken bevolkt door twee naakte figuurtjes. In stenen plaquettes zijn diverse inscripties aangebracht. Die aan de westzijde luidt: “DE RAAD VAN WATERSTAAT. INGESTELD TER BEOORDELING VAN DE PLANNEN TER VERBEETERING VAN ROTTERDAMS ZEEWEGEN, GEEFT DE VOORKEUR AAN CALAND’S ONTWERP, BERUSTEND OP DE WERKING VAN EB EN VLOED. DIENOVEREENKOMSTIG GELAST DE WET VAN 24 JAN 1863 DE DOORGRAVING VAN DE HOEK VAN HOLLAND EN DE AFDAMMING VAN HET SCHEUR.” Aan de oostzijde is in een plaquette een overzichtskaart van de regio met het bedoelde ontwerp weergegeven. Bovenop de stenen onderbouw staat een bronzen engelenfiguur, gevleugeld en met geheven armen op een obelisk. Foto: Toni Burgering
